Księga Mozilli

„A Bestia nadejdzie otoczona gęstą chmurą wściekłości. Dom niewiernych zostanie zrównany z ziemią, a oni sami smażyć się będą w piekle. Ich znaczniki będą migać aż do końca świata.
z Księgi Mozilli, 12:10

A imię Bestii niechaj będzie legion. Liczba jej niechaj tysiąc tysięcy razy zwiększona zostanie. Stukot milionów klawiatur niby burza ogromna niechaj obejmie ziemię, i niech zadrżą poplecznicy Mammona.
z Księgi Mozilli, 3:31

I tak oto w końcu upadła Bestia, a niewierni uradowali się. Nie wszystko jednak zostało stracone, albowiem z popiołów powstał ptak przeogromny. Ptak spojrzał z góry na niewiernych i uderzył w nich ogniem i gromem. Oto bowiem Bestia odrodziła się z mocą odnowioną, a słudzy Mammona przyklękli przerażeni.
z Księgi Mozilli, 7:15

Żywioły walczyły i zesłały armię Mammona do wewnętrznego świata. Skryba ukończył mistyczny pergamin, pozwalający wierzącym zapłakać nad nową wizją Ziemi. Długo po gromie i ogniu, nadeszło słońce oraz długo wyczekiwana tęcza…
z Księgi Mozilli, 8:23

I tak spojrzał Stwórca na odrodzoną bestię i zobaczył, że była ona dobra.
z Księgi Mozilli, 8:20

I kiedy Bestia wzięła pod swe panowanie czwartą część Ziemi, ćwierć setki siarczystych ptaków wzleciało z Otchłani. Ptaki przeleciały nad setką gór i odnalazły dwudziestu czterech mędrców pochodzących z gwiazd. I tak oto zaczęło się. Wierni odważyli się słuchać, następnie chwycili pióra i odważyli się tworzyć. Na koniec znaleźli odwagę, aby zanieść swe dzieło całej ludzkości. Głosząc hasła wolności i krusząc kajdany, ptaki przyniosły wszystkim wyzwolenie.
z Księgi Mozilli, 11:1

Mammon spał. A odrodzona Bestia potęgę swą na Ziemi budowała, a liczby jej wyznawców rosły w legiony. I przemówili poprzez Czas i plony w gorejącym ogniu poświęcone, a z przemyślnością lisią to uczynili. I tak oto nowy świat zbudowali, na obraz swój i podobieństwo, jako w świętych słowach przyrzeczone było, a o Bestii owej dzieciom swym powiadali. A gdy Mammon zbudził się, marnym jeno był naśladowcą.
z Księgi Mozilli, 11:9”